کتاب عصرانه ی ناتمام

در سکوت عصرهای طولانی و تکراری، مردی تصمیم می‌گیرد خودش را از دنیایی جدا کند که روزی برای تسلط بر آن جنگیده بود. او ثروت، شهرت و احترام دارد، اما چیزی در درونش فرو ریخته است؛ چیزی که هیچ‌کس جز خودش نمی‌فهمد. با تصمیمی عجیب و داوطلبانه، وارد جایی می‌شود که بیشتر آدم‌ها را در آن به اجبار می‌برند: خانه‌ای که بوی مرگ، خاطره و چای سرد می‌دهد. اما او نمی‌داند که در پشت دیوارهای آرام این مکان، زندگی هنوز تپش دارد — با همه‌ی رمز و رازهایش.

این رمان، قصه‌ی بازگشت است؛ بازگشت به گذشته، به زخم‌ها، به یادها و شاید به چیزی شبیه عشق. اما نه عشقی ساده و معمولی  عشقی که در زمان گم شده و حالا، در غبار سال‌ها، دوباره چهره نشان می‌دهد. در میان اتاق‌های ساکت و نگاه‌های خاموش سالمندانی که هر کدام داستانی ناتمام در سینه دارند، مرد داستان با چهره‌هایی روبه‌رو می‌شود که گویی آینه‌ی بخشی از وجود خودش‌اند.

در ظاهر، همه‌چیز آرام است. روزها در سکوت می‌گذرند، ساعت‌ها با صدای چرخ ویلچر و بوی دارو پر می‌شوند، اما در زیر این آرامش سطحی، چیزهایی جریان دارد که هیچ‌کس جرأت نام بردنش را ندارد. هر شب، خانه‌ی سالمندان رنگ دیگری می‌گیرد  گاهی روشن با خنده و شوخی، گاهی تاریک با سایه‌هایی که معلوم نیست از کجای ذهن یا واقعیت آمده‌اند.

داستان با طنزی ظریف و گاهی گزنده روایت می‌شود؛ طنزی که از دل تلخی زندگی می‌جوشد و اشک را با لبخند همراه می‌کند. نویسنده در این کتاب به سراغ موضوعی رفته که اغلب از آن فرار می‌کنیم: پیری. اما این پیری، نشانه‌ی فرسودگی نیست، بلکه صحنه‌ای است برای بازتعریف زندگی. پرسشی که در تمام صفحات کتاب زمزمه می‌شود این است: اگر زمان را نمی‌شود برگرداند، آیا هنوز می‌شود دوباره زندگی کرد؟

در لایه‌های زیرین این رمان، رگه‌هایی از رمز و راز، عشق و حتی ترسی نامرئی وجود دارد که تا پایان، ذهن خواننده را درگیر نگه می‌دارد. هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست نه آدم‌ها، نه گذشته، نه حتی خودِ حقیقت.

اثری که پیش رویتان است، بیش از آنکه درباره‌ی پیری و تنهایی باشد، درباره‌ی فرصت دوباره‌ی زیستن است. درباره‌ی لحظه‌ای که انسان درمی‌یابد هنوز می‌تواند بخندد، هنوز می‌تواند دوست بدارد، و هنوز می‌تواند بخش‌هایی از خودش را که گم کرده، پیدا کند.

عصرانه ی نا تمام سفری است به درون روح انسان؛ سفری که از دل سکوت آغاز می‌شود و به جایی می‌رسد که هیچ‌کس انتظارش را ندارد